حجاج بفرمود تا براى او كرسى بياورند و در پهلوى او سرير بنهادند و حسن مرا بر آن بنشاندند. آن گه روى به او كرد و او را اكرام كرد. آن گه در ميانه، حديث اميرالمؤمنين عليه السلام در آمد. او ضديت كردن گرفت و ما نيز از خوف او مساعدت و تصويب براى او مى كرديم، مگر حسن بصرى كه خاموش بود و هيچ نمى گفت. حجاج روى به او كرد و گفت: يا اباسعيد! در على چه مى گويى؟ گفت: چه خواهى تا بگويم؟ گفت: رأى تو در او چيست؟ گفت: خداى تعالى مى گويد: «وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِي كُنتَ عَلَيْهَا إِلاَّ لِنَعْلَمَ...» «وَإِنْ كَانَتْ لَكَبِيرَةً إِلاَّ عَلَى الَّذِينَ هَدَى اللّه ُ» [١] . چون خداى تعالى امتحان كرد خلق را به تحويل قبله تا كه بر جاى ماند و كه از جاى بشود، او از آنان بود كه بر هدايت و ايمان بود و پسر عم رسول بود و دامادش بود بر دخترش و دوست قرين خلقان به او را از خداى تعالى سوابق و نعمتهايى بود كه نه تو و نه هيچ كس از مردمان آن را دفع نتواند كردن». [٢]

٤. امام على، عامل به آيه صدقات

«مَثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللّه ِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللّه ُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللّه ُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ» [٣] ؛ مثل (صدقات) كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مى كنند، همانند دانه اى است كه هفت خوشه بروياند كه در هر خوشه اى صد دانه باشد و خداوند براى هركس كه بخواهد، آن را چند برابر مى كند و خداوند گشايشگر داناست. ابوالفتوح رازى پس از تفسير آيه فوق، حضرت على عليه السلام را يكى از عاملان به آيه فوق كه بعينه آثار آن را در زندگى خود ديده، معرفى و به تفصيل ماجرا را نقل

[١] بقره (٢): آيه ١٤٣.[٢] روض الجنان، ج ٢، ص ٢٠٦.[٣] بقره (٢): آيه ٢٦١.