تفسير، متنى است استوار، قديمى و ستوده كه پارسى قرن ششم را نشان مى دهد و بى ترديد در ميان آثار پرحجم و ممتاز ادب فارسى، به عنوان يكى از ارزنده ترين آنها جاى خود را باز نموده است. دراين مقال برآن شديم تا ديدگاه مفسر را در آراى تفسيرى خود، در باره اهل بيت عليهم السلام بررسى كنيم.از بررسى كاوش در اين تفسير گرانقدر چنين پيداست كه ابوالفتوح رازى معتقد است قرآن با على عليه السلام است؛ يعنى همراه على عليه السلام است در بركشيدن فضايل على عليه السلام، نمودن رادمنشيها و ارجمنديهاى او و گستراندن عظمتها و والاييهايش. او در تفسير خود به مناسبتى مى گويد: «ما نزل فى أحدٍ من القرآن ما نزل فى على بن ابى طالب عليه السلام». [١] در جايگاه ديگرى از تفسير آمده است: «هر جا در آيات الهى «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا» آمده، على عليه السلامامير و شريف ايشان است». [٢] به همين دليل، اين مفسر بزرگ در جاى جاى تفسير آيات قرآن، در باره مقام و منزلت آن حضرت و اهل بيت ايشان سخن گفته است و به نظر مى رسد حق مطلب را در اين باره ادا كرده است. مطالب مطرح شده در اين زمينه را در تفسير به سه بخش تقسيم كرديم: ١. آياتى كه سبب نزول آنها حادثه اى بوده كه براى على عليه السلام يا اهل بيت عليهم السلام روى داده است؛ ٢. آياتى كه اختصاصا به فضايل على عليه السلام اشاره مى كند؛ ٣. آياتى كه به فضايل اهل بيت عليهم السلام به طور كلى پرداخته است.

[١] روض الجنان، ج ٤، ص ٩٥.[٢] همان، ج ٢، ص ٩٣.