روز شاداب اند، از سعى و تلاش خود راضى هستند، در بهشت عالى جاى دارند. جمله هاى «لِسَعْيِها راضِيَةٌ * فِي جَنَّةٍ عالِيَةٍ» ، جانشين جمله «إِلى رَبِّها ناظِرَةٌ» مى باشند. ٨. حدوث كلام خدا از بحثهاى ديرينه، مسئله قدم و حدوث كلام خداست. محدثان اصرار بر قديم بودن (حادث نبودن) كلام خدا دارند؛ در حالى كه عدليه كلام خدا را حادث مى دانند. بر اساس اصول اهل حديث درباره چيزى كه قرآن و حديث درباره آن سخن نگفته است، نبايد سخن گفت؛ بلكه بايد آن را به خدا و رسول واگذار كرد. در اين صورت لازم بود اين گروه از طرح اين مسئله خوددارى كنند؛ زيرا در قرآن و حديث، از نظر اهل حديث سخنى وارد نشده است، ولى بر اساس تاريخ متواتر، احمد بن حنبل و ياران او در اين مسئله اظهار نظر كردند و احمد بن حنبل در راه اين عقيده زندان و تبعيد را هم براى خود خريد. متأسفانه مسئله حدوث و قدم كلام در محيط سياسى مطرح گرديد و اگر در يك محيط علمى دور از غوغا و جنجال مطرح مى شد، قرنها مايه كشمكش و خونريزى نمى گرديد؛ زيرا مقصود از قديم بودن، كدام يك از احتمالات زير است: احتمال اول: علم و دانش خدا به محتواى كتابهاى آسمانى. شكى نيست كه چنين علمى قديم و عين وجود اوست. احتمال دوم: حوادث و رويدادهاى موجود در اين كتابها. شكى نيست كه قسمت اعظم آنها حادث بوده و پس از برانگيخته شدن پيامبران رخ داده اند؛ مانند حوادث بدر و احد و يا رويدادهايى كه در تورات و انجيل آمده است. احتمال سوم: الفاظ و جمله ها.