مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٣٠٥

منافقى و هر كه دروغ گويد، خايب و نوميد شود». [١] ٨ . صاحب ملك دنيا و آخرت «فَقَدْ آتَيْنَا آلَ إِبْرَاهِيمَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَآتَيْنَاهُمْ مُلْكا عَظِيما» [٢] ؛ در حقيقت مابه خاندان ابراهيم، كتاب و حكمت داديم و به آنان ملكى بزرگ بخشيديم. در تفسير آيه فوق مفسر گرانقدر پس از بيان معناى ملك و حكمت مى نويسد: «ملك دو است: يكى ملك دنيا و يكى ملك آخرت و هر يكى را وصفى است: يكى را به عظم و يكى را به كبر و هر دو به امير المؤمنين على عليه السلامارزانى داشتند تا ملك اين سرايش به ملك آن سراى مقرون باشد. ملك دنيا ملك امامت است كه «وَآتَيْنَاهُمْ مُلْكا عَظِيما» ، و ملك عقبا ملك بهشت است كه: «مُلْكا كَبيِرَة» ». [٣]

٩. برتر از داوود و خضر

«وَآتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورا» [٤] ؛ و به داوود، زبور داديم. در تفسير آيه، مفسر به مقايسه داوود، كه به او زبور داده شد، با حضرت على عليه السلاممى پردازد: «اگر او را حكمت داد از موعظه زبور، اين را حكمتى داد در مواعظ بليغه كه فصحاى عرب و عجم آن را گردن مى نهند و بگفتند: كلام دون كلام الخالق و فوق كلام المخلوق ماعدا كلام رسول اللّه صلى الله عليه و آله، و اگر داوود را آواز دادى كه مرغ از آواز او در هوا بماندى، او را آوازى داد كه به يك نعره جانهاى شجاعان از تن جدا شدى و روان گشتى، و اگر داوود را در حكومت سلسله داد، اين را در حكمت گشايشى داد