بحث احباط و تكفير يكى از مباحث مهم اصول اعتقادى و كلامى، و مطرح شده در قرآن و سنت است، و از ديرباز مورد مناقشه متكلمان اسلامى بوده و نظر گروههاى معتزله و اماميه و ديگران را به خود معطوف داشته است. رد يا پذيرش نظريه ابطال عمل نيك به وسيله معصيت، و ابطال معصيت به وسيله طاعت بعدى، ارتباط تنگاتنگى با سعى و تلاش افراد و يا يأس و اميد آنها در زندگى دارد؛ زيرا اعتقاد به تباه شدن يا نشدن هر يك از ثواب طاعت و عقاب معصيت در پى ديگرى، دو اثر متفاوت در كيفيت فعاليت انسانها و سرنوشت آنان دارد. اگر باور و احساس دينى كسى آن باشد كه تمام كارهاى نيكش در پى انجام يك گناه كبيره تباه مى شود و هر چه ثواب و پاداش در برابر طاعتش داشته است، يك جا از بين مى رود، اميد به آينده اش تاريك و يأس و افسردگى بر جسم و جانش حاكم مى گردد. و برعكس آن، اگر اعتقاد دينى او چنين باشد كه هر كار نيك و بدش، پاداش و يا كيفر خاص خود را دارد و هيچ يك از آن دو، اثر ديگرى را تباه نمى كند، قطعاً در انجام كارها و نيكوكارى، و در افزايش اميد به آينده، تأثير مثبت فراوانى خواهد داشت. در اين مجال به بررسى اين موضوع تأثيرگذار بر سعادت فرد و جامعه مى پردازيم و تا آنجا كه در حوصله اين مقاله باشد، گفتار متكلمان اسلامى را آورده،