مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٣٢٢

آنچه در دست مردمان باشد و از تمام نعمت خداى (عز و جل) بر مكلّفان ولايت اميرالمؤمنين عليه السلاماست» [١] . در آيه زير نيز بر مقام هدايت امام على عليه السلام اشاره كرده است: «وَإِنِّي لَغَفَّارٌ لِمَنْ تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحا ثُمَّ اهْتَدَى» [٢] ؛ و به يقين من آمرزنده كسى هستم كه توبه كند و ايمان بياورد و كار شايسته نمايد و به راه راست راهبر شود. «در تفسير اهل البيت است: ثم اهتدى الى ولاية على بن ابى طالب». [٣] و نيز در تفسير آيه «إِنَّمَا أَنْتَ مُنذِرٌ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ» [٤] آمده است كه: «عبداللّه بن عباس گفت: چون اين آيت آمد، رسول عليه السلام دست بر سينه خود نهاد و گفت: انا المنذر، و دست بر دوش على نهاد و گفت: انت الهادى يا على بك يهتدى المهتدون من بعدى». [٥] وبالاخره آيه زير به وصايت و وزارت حضرت على عليه السلام مى پردازد: «وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ» [٦] ؛ و خويشان نزديك را هشدار بده. در تفسير آيه فوق و اينكه پيامبر پس از نزول آيه جهت انذار عشيره خود چه اقداماتى انجام داد، نظريات مختلف است كه از جمله آنها جريانى است كه از قول براء بن عازب روايت شده است كه: «پيامبر صلى الله عليه و آله پس از نزول آيه قوم خود را جمع كرده و پس از اطعام آنها فرمود: اى پسران عبد المطلب! بدانيد كه خداى تعالى مرا به جمله خلقان فرستاد بر عموم و به شما فرستاد مرا بر خصوص، و اين آيت بر من انزله كرد: «وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ» ، و من شما را با دو كلمه مى خوانم كه بر زبان آسان است و در ترازو