مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٢٨٩

پس اين است، روز غدير خم آمد. چون رسول عليه السلاماميرالمؤمنين على را بر منبر برد و بر قوم عرضه كرد و تقدير امامت او كرد بقوله: مَن كُنْتُ مَولاه فعلى مَولاه. چون رسول عليه السلاماز آن فارغ شد، خداى تعالى اين آيات فرستاد». {-٢-}

٥ . على محسود حاسدان

«أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَى مَا آتَاهُمْ اللّه ُ مِنْ فَضْلِهِ» [٢] ؛ بلكه به مردم، براى آنچه از فضل خويش به آنان عطا كرده، رشك مى ورزند. «حق تعالى (جل جلاله) گفت در حق اميرالمؤمنين على عليه السلام چون حاسدان بر او حسد بردند: «أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَى مَا آتَاهُمْ اللّه ُ مِنْ فَضْلِهِ» ». [٣]

٦. على عليه السلام و همگامى نماز و زكات

على عليه السلامتنها كس در طول تاريخ است كه توانسته است همزمان هم اقامه نماز فرمايد و هم اداى زكات. اين مطلب را در تفسير ابوالفتوح در تفسير آيه زير مى بينيم: «إِنَّمَا وَلِيُّكُمْ اللّه ُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ» [٤] ؛ ولىّ شما، تنها خدا و پيامبر اوست و كسانى كه ايمان آورده اند؛ همان كسانى كه نماز بر پاى مى دارند و در حال ركوع زكات مى دهند. «گفتند: آيت در اميرالمؤمنين عليه السلامآمد كه در ركوع، انگشترى به سائل داد و بر اين، اجماع اهل بيت اوست». [٥] به دليل طولانى بودن اين روايت، ما خلاصه آن را نقل مى كنيم: ابوذر گفت: يكى از روزها در معيت رسول خدا صلى الله عليه و آلهنماز ظهر را به جماعت