ابوالفتوح رازى در تفسير آيه ٢٣ و ٢٤ سوره قيامت: «وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ * إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ» گويد: «اما اشاعره و مشبهه به اين آيه تمسّك جويند بر اثبات رؤيت و گفتند: آيه دليل است كه خداى را بينند؛ براى آنكه نظر چون به إلى متعدّى باشد، فايده رؤيت دهد و بر اين بيتى آوردند: نَظَرْتُ إلى مَنْ زَيَّنَ اللهُ وَجْهَهُفَيا نَظْرَهً كادَتْ عَلى عاشِقٍ تَقْضِى». يعنى: نظر كردم به كسى كه خداوند روى او را زينت كرده است؛ چه نگاهى كه نزديك بود عاشق را بكشد. ابوالفتوح رازى با هشت دليل، اين برهان را نقض كرده است كه جهت پرهيز از اطاله كلام آن ادلّه را ذكر نمى كنيم. آن گاه ابوالفتوح گويد: «تأويل درست آن است كه نظر به معنى انتظار است. روايت كرده اند از عبدالله عباس و قتاده و ابن جريج و ابوصالح و سعيد جبير و روايت كرده اند از اميرالمؤمنين عليه السلام و جماعتى از اهل علم و نظر در معنى انتظار در قرآن بسيار است و منها قوله تعالى: «ميسرة» ، اى انتظار، و مانند اين بسيار است». [١]

[١] همان، ج ١١، ص ٣٣٠ ـ ٣٣٢.