از محمد صلى الله عليه و آله و صديق اكبر على بن ابى طالب است». [١] سپس در تفسير «ذُرِّيَّةً بَعْضُهَا مِنْ بَعْضٍ» [٢] مى گويد: «در خبر مى آيد كه حسن عسكرى را پرسيدند از اين آيت. گفت: انا من الزكى على بن محمد و الزكى من الهادى محمد بن على والهادى من الرضا على بن موسى، والرضا من الكاظم موسى بن جعفر و الكاظم من الصادق جعفر ابن محمد والصادق من الباقر محمد بن على و الباقر من السجاد زين العابدين والسجاد من الشهيد المظلوم الحسين بن على، وچون به ذكر حسين رسيد، گريه بر اوفتاد. آن گه گفت: السلام على الشهيد المظلوم و السلام على السيد المرحوم، السلام على الحق المكتوم و الحسين بن على من أبيه امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السلام». [٣]

٧. نشانه ايمان و نفاق با او

در تفسير آيه: «مَا كَانَ اللّه ُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى مَا أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتَّى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنْ الطَّيِّبِ» [٤] ؛ خدا بر آن نيست كه مؤمنان را به اين (حالى) كه شما بر آن هستيد، واگذارده، تا آنكه پليد را از پاك جدا كند. براى شناسايى مؤمن از منافق، علائمى معرفى شد. كه يكى از آنها دوستى و دشمنى على عليه السلام است: «چنان كه در اخبار متظاهر متواتر است عن زر بن حبيش عن الجارود عن الحارث الهمدانى و جز ايشان كه گفتند: از على شنيديم كه مى گفت بر منبر: حكمى است كه خداى تعالى كرد بر زبان پيامبر امّى كه مرا دوست ندارد، الاّ مؤمنى و دشمن ندارد

[١] روض الجنان، ج ٤، ص ٢٨٦ ـ ٢٨٧.[٢] آل عمران (٣): آيه ٣٤.[٣] روض الجنان، ج ٤، ص ٢٨٧ ـ ٢٨٨.[٤] آل عمران (٣): آيه ١٧٩.