ابوالفتوح رازى در تفسير آيات مختلف، از آن حضرت سخن به ميان آورده است كه برخى از آنها را مى آوريم. ايشان در تفسير آيه ٥٥ سوره نور: «وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِى الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِى ارْتَضَى لَهُمْ» مى نويسد: «در تفسير اهل البيت آمد كه مراد به اين خليفه، صاحب الزمان عليه السلام است كه رسول صلى الله عليه و آله خبر داد به خروج او در آخر زمان و او را مهدى خوانند و امت بر خروج او اجماع كردند. و اِنّما خلاف در عين افتاد و دليل بر صحت اين قول و فساد آن قولهاى ديگر آن است كه خداى تعالى وعده داد و وعده به چيزى باشد كه نبود و اگر مراد دولت ملت رسول است، اين نقد بود، وعده نبود كه اين در عهد رسول عليه السلامبود كه خداى تعالى ملل و شرايع منسوخ كرد و زمين از ديگران بستد و به رسول داد. دگر آنكه اين استخلاف به خود حوالت كرد؛ چنان كه استخلاف خلفا كه پيش از ايشان بودند. ديگر آنكه تمكين از دين پسنديده، به آن حدّ نيست كه خداى تعالى حكايت كرد و تبديل خوف به امن هم حاصل نيست بر حد آنكه از او باز گويند و آنكه گفت: «يَعْبُدُونَنِي لا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئاً» [١] اين هم حاصل نيست. و اين جمله كه گفتيم همه دليل فساد قول آنان مى كند كه آيت را بر خلافت صحابه حمل كردند». سپس ابوالفتوح رواياتى را در تأويل اين آيه به حضرت مهدى عليه السلام و زمان ظهور بيان مى كند. ابوالفتوح رازى در تفسير آيه پنج سوره قصص: «وَنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِى الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ» نيز درباره حضرت مهدى عليه السلاممى نويسد:

[١] نور (٢٤): آيه ٥٥ .