«أَفَمَنْ كَانَ عَلَى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَيَتْلُوهُ شَاهِدٌ مِنْهُ...» [١] ؛ آيا آن كس كه از جانب پروردگارش بر حجتى است و شاهدى از خويشان او پيرو آن است. مفسر گرانقدر پس از بيان ديدگاههاى مختلف در مورد مصاديق شاهد و صاحب بينت مى نويسد: «روايت كرده اند به اسانيد مختلف مخالف و مؤالف كه: مراد به صاحب بينت، رسول است صلى الله عليه و آله و به شاهد، على عليه السلام و دليل بر آن اين است كه ظاهر را و معنى را و نظم را، با اين قول خلل نيست و با آن اقوال خللهاست». [٢]

٢١. على، «مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ» [٣]

«قُلْ كَفَى بِاللّه ِ شَهِيدا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ» ؛ بگو: كافى است خدا و آن كس كه نزد او علم كتاب است ميان من و شما گواه باشد. در تعيين مصداق «مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ» ديدگاهها مختلف است. ابوالفتوح رازى پس از بيان ديدگاههاى مختلف، بر اين عقيده است كه: «در تفسير اهل البيت مى آيد كه اولوالعلم، على عليه السلام است، بيانه قوله: «ومَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ» ، و اگر علماى اهل اسلام يا علماى اهل كتاب يا مهاجر و انصار صحابه، آيت محتمل باشد ايشان را او اولى تر كه اگر صحابه شماريش، رأس و رئيس ايشان است و اگر از اهل البيت گويى، اول پيشواى ايشان است و اگر از علماى ايمان گويى از مقدم ايشان است و اگر احبار اهل كتاب گويى، او به كتاب از ايشان عالم تر است». [٤]

[١] هود (١١): آيه ١٧.[٢] روض الجنان، ج ١٠، ص ٢٤٧ ـ ٢٤٩.[٣] رعد (١٣): آيه ٤٣.[٤] روض الجنان، ج ٤، ٢٣٠ ـ ٢٣١؛ ج ١١، ص ٢٤٢ ـ ٢٤٣.