در تفسير روض الجنان، پس از بيان داستان حضرت آدم عليه السلام و كيفيت خلقت او، اين مطلب خواندنى آمده است: «در اخبار اهل البيت آمد كه: چون خداى تعالى آدم را بيافريد و حيات در او آفريد، فاستوى جالساً بنشست، او را عطسه اى فراز آمد. حق تعالى او را الهام داد تا گفت: الحمد للّه . خداى تعالى او را گفت: خدا بر تو رحمت كناد و تو را خود براى رحمت آفريد. او بر ساق عرش نگريد. اشباحى و تماثيلى از نور ديد بر صورت خود، نام هريك بالاى سر او نوشته: محمد، على، فاطمه و الحسن و الحسين. آدم گفت: بار خدايا! پيش از من بر صورت من خلقى آفريدى؟ گفت: نه. گفت: اينان كه اند؟ گفت: فرزندان توأند و اگر نه ايشانندى، تو را خود نيافريدمى، گفت: بار خدايا! گرامى بندگان اند بر تو. گفت: اى آدم! اين نامها ياد گير تا در وقت درماندگى مرا به اين نامها بخوانى تا به فريادت برسم. آدم آن نامها ياد گرفت. چون اين ترك مندوب كرد و خواست تا از آن توبه كند و مثل آن ثواب فوت شده از او دريابد، گفت: بار خدايا! به حق محمد و على و فاطمه و الحسن و الحسين إلاّ تبت علىّ فتاب اللّه عليه؛ به حق اين بزرگان كه توبه من قبول كنى. خداى تعالى توبه را قبول كرد». [١]

٣. بهترين تمجيد از اهل بيت

مفسر گرانقدر روض الجنان در تفسير آيه زير فضايل و خصلتهايى را به اهل بيت عليهم السلامنسبت داده كه در بيان شأن و مقام آنها بى نظير است: «فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنْ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءَنَا وَنِسَاءَكُمْ وَأَنْفُسَنَا وَأَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَةَ اللّه ِ عَلَى الْكَاذِبِينَ» [٢] ؛

[١] روض الجنان، ج ١، ص ٢٢٨.[٢] آل عمران (٣): آيه ٦١.