مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٢٩٦

آيات بعدى كه در شأن ايثار حضرت على عليه السلام نازل شده است، آيات سوره انسان است: «إِنَّ الْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورا» تا آيه «كَانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُورا» [١] : «عامه مفسران و اهل اخبار جمله گفتند: اين آيات در امير المؤمنين و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام و كنيزكى كه ايشان را بود، فضه نام است». [٢] سپس ابوالفتوح رازى داستان ايثار اين خاندان را به يتيم و فقير و امير به زيبايى و تفصيل زياد بيان كرده و با بهره گيرى از اشعار شعرا، اين داستان را به تصوير كشيده است. [٣] در باره بخش آخرين اين آيات: «لاَ نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَلاَ شُكُورا» [٤] ، در جاى ديگرى از اين تفسيرآمده است: «در تفسير اهل البيت آمد كه ايشان اين حديث به زبان نگفتند و در دل داشته. چون خداى تعالى از دل ايشان اين وصف شناخت، از آنچه در دل ايشان بود خبر داد. چون ايشان از سائل طمع شكر و جزا نداشتند، حق تعالى گفت: اين جزا من بدهم و اين شكر من بگويم. گفت: «إِنَّ هَذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاءً وَكَانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُورا» ». [٥]

١٣. نام على بر سرادقات عرش

«هَلْ أَتَى عَلَى الاْءِنسَانِ حِينٌ مِنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُنْ شَيْئا مَذْكُورا» [٦] ؛ آيا زمانى طولانى بر انسان گذشت كه چيز قابل ذكرى نبود؟ «در تفسير اهل البيت آمد كه: مراد به انسان، على بن ابى طالب است و هل به