مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٣٣٧

آيه زير امامت را امانتى الهى مى داند: «إِنَّ اللّه َ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا» [١] ؛ خدا به شما فرمان مى دهد كه سپرده هاى ما را به صاحبان آنها رد كنيد. «روايت كرده اند از صادق و باقر عليهماالسلام كه گفت: مراد به امانت، امامانند و به امانت امامت است. خداى تعالى مى فرمايد امامان را كه امامت بر سبيل امانت يك به يك تسليم كنند». [٢]

١٦. ذوى القربى، همان ائمه اند

در تفسير آيه «قُلْ لاَ أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرا إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى» [٣] ؛ «بگو: به ازاى آن (رسالت) پاداشى از شما خواستار نيستم، مگر دوستى درباره خويشاوندان»، آمده است: «عبداللّه عباس گفت: من از رسول عليه السلام پرسيدم: چون اين آيت آمد كه: يا رسول اللّه اين قرابت كيستند كه خداى ما را فرمود به دوستى ايشان؟ گفت: على و فاطمه و حسن و حسين». [٤] اخبار و رواياتى در تأييد مطلب نقل شده است. [٥] در تفسير آيه «إِنَّ اللّه َ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالإِحْسَانِ وَإِيتَاءِ ذِي الْقُرْبَى» [٦] ؛ «در حقيقت، خدا به دادگرى و نيكو كارى و بخشش به خويشاوندان فرمان مى دهد»، مراد از ذى القربى را اهل بيت دانسته است. [٧] سپس در آيه «مَا أَفَاءَ اللّه ُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرَى فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي