مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٤٤٢

سپس قريب به همين مضمون را از قتاده نقل مى كند كه در آن چگونگى محفوظ ماندن مريم و عيسى بيان شده است: «خداى تعالى حجابى پديد كرد ميان ايشان و شيطان» [١] ؛ سر انجام از وهب بن منبّه روايتى را مى آورد كه طبق آن پس از ولادت عيسى عليه السلام، ابليس براى شياطينى كه گرد او فراهم آمده بودند، بيان مى دارد كه: «دوش پيغامبرى از مادر جدا شده است، و كم مولودى باشد كه از مادر بزايد كه من آنجا حاضر نباشم، جز اين كودك [كه زاده شد و من در محل ولادتش حاضر نبودم]». [٢]

٨. شيطان رفيقى نارفيق

ذيل آيه ١٦٥ سوره آل عمران: «إِنَّما ذلِكُمُ الشَّيْطانُ يُخَوِّفُ أَوْلِياءَهُ فَلا تَخافُوهُمْ وَ خافُونِ إِنْ كُنْتُمْ مُؤمِنِينَ» ؛ «آن ديو است كه مى ترساند دوستانش را، مترسيد از ايشان و از من بترسيد اگر مؤمنيد». [٣] ـ كه به واقعه بدر كِهتر (صغرا) مربوط است ـ مؤلف تفسير روض الجنان در آغاز به بيان مصاديق شيطان در اين آيه مى پردازد و براى آن دو مصداق انسى و جنّى بر مى شمارد: «و اين را دو وجه بود: يكى آنكه نعيم بن مسعود از شياطين انسى باشد كه تخويف كرد مؤمنان را و تثبيط كرد ايشان را از قتال ابوسفيان. و وجه دوم آنكه او [نُعيم بن مسعود] آنچه كرد به غرور و وسوسه و اغواى شيطان كرد». [٤] در اينجا پرسشى پيش مى آيد و آن اين است كه بدر صغرا چه و نُعيم بن مسعود