يَقُومُ النّاسُ لِرَبِّ الْعالَمِينَ» [١] ، بعد از توضيح مختصرى در مورد مفاد آيات حكايتى را در مورد عبداللّه عمر نقل مى كند كه در آن حكايت به مناقب و تطهير پرداخته شده: «... راوى خبر گويد: يك روز عبداللّه عمر اين سورت [سوره مطفّفين] مى خواند، به اين آيت [آيه «يَوْمَ يَقُومُ النّاسُ لِرَبِّ الْعالَمِينَ» ] رسيد چندان بگريست كه بيفتاد و دگر نتوانست خواندن». [٢] در جاى ديگر ابوالفتوح حكايتى را در مورد اثر «بسم اللّه الرحمن الرحيم» نقل مى كند كه در اين حكايت نيز به نحوى براى «خالد بن وليد» كه از دشمنان اهل بيت است، منقبتى نقل شده است. [٣] ابوالفتوح رحمه الله علاوه بر نقل حكايات و روايات، گاه در مورد بعضى از صحابه از القابى استفاده مى نمايد كه به گونه اى حكايت از منقبت آن صحابه مى كند؛ مثلاً در بعضى موارد بعد از واژه «صحابه رسول» تعبير «رضى اللّه عنه» را استعمال مى كند. [٤] و يا در مواردى لقب «صدّيق» را براى خليفه اول استفاده مى نمايد. [٥]

[١] مطفّفين، (٨٣): آيات ٤ ـ ٦.[٢] روض الجنان، ج ٢٠، ص ١٨٣.[٣] همان، ج ١، ص ٤٢ ـ ٤٤.[٤] همان، ص ٤٨ ـ ٥٠ .[٥] همان، ج ٣، ص ٢٤٥؛ ج ٢٠، ص ٤٢٠ و ٣٠٤.