نتيجه طبيعى و قهرى روش وى، ارتقاى جايگاه صحابه در تفسير روض الجنان است، بخصوص كه ايشان گاهى علاوه بر استفاده از روايات صحابه، بدون نقد و بررسى، به بيان ديدگاههاى صحابه در كنار نظر اهل بيت عليهم السلام براى تفسير آيات مى پردازد، بدون اينكه بين آنها قضاوتى كند و نظر اهل بيت را ترجيح دهد. از اين قبيل موارد، در تفسير ايشان كم نيست؛ مثلاً ايشان در ذيل آيات سوره قدر، اقوال مختلفى را از صحابه در مورد شب قدر مى آورد و در كنار آن به روايات اهل بيت عليهم السلاماشاره مى نمايد، بدون اينكه قضاوتى بين آنها كند و اقوال اهل بيت عليهم السلام را ترجيح بدهد.

٢.٢. ذكر رواياتى كه در آن به تجليل و تكريم صحابه پرداخته شده

ابوالفتوح در تفسير خود به مناسبتهايى در ذيل آيات، رواياتى را نقل مى كند كه در اين روايات، به صراحت و يا به اشاره از صحابه پيامبر به صورت نوعى يا به صورت شخصى تجليل مى شود. اگر چه مقصود وى از نقل اين روايات تكريم صحابه نيست بلكه مقصود ايشان اين است كه نكته اى معرفتى را به مخاطب منتقل كند، لكن نتيجه نقل چنين رواياتى بدون قضاوت در مورد تمام مفاد آن تكريم صحابه است؛ مثلاً ايشان در ذيل «بسم اللّه الرحمن الرحيم» به مناسبت اهميت بلند خواندن اين آيه، روايتى منتسب به امام رضا عليه السلام را نقل مى كند كه به نوعى مفاد اين روايت تطهير تمام صحابه است، بدون اينكه ايشان بحث سندى يا دلالى در مورد اين روايت انجام دهد و يا حدّاقل توجيهى براى آن فقره كه مربوط به تطهير صحابه است، داشته باشد. عبارت ابوالفتوح رحمه الله: «از رضا عليه السلام، روايت كردند، از پدرش كاظم از پدرش صادق كه او گفت:... آل محمد عليهم السلام اجماع كردند بر آنكه آواز بر بايد داشتن بدين آيت [آيه بسمله] و بر