ـ ذكر روايتى از امام باقر عليه السلام در ذيل آيه ٥٨ يونس: «قُلْ بِفَضْلِ اللّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ» كه «فضل اللّه » را اقرار به ولايت على بن أبى طالب دانسته است. (١٠/١٦٥) ـ سخنى در باب مقام اميرالمؤمنين عليه السلام در ايمان و تقوا در ذيل آيه ٦٣ يونس. (١٠/١٧٠ ـ ١٦٩) ـ ذكر روايت از خود امير المؤمنين عليه السلام در منقبت ايشان و بخصوص علم گسترده ايشان به كون و مكان. (١٠/٢٤٩ ـ ٢٤٧) ـ ذكر روايت «النّاس من شجر شتّى و أنا و أنت من شجرة واحدة» از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله. (١١/١٨٢) ـ بيان روايت در مورد هادى بودن اميرالمؤمنين عليه السلام در ذيل آيه ٧ سوره رعد. (١١/١٨٦ ـ ١٨٥) ـ ذكر روايتى در مقام و منزلت حضرت على عليه السلام در نزد پيامبر و قرين بودن حضرت على عليه السلام با پيامبر در بهشت. (١١/٢٢٣) ـ اقوال و روايات حاكى از اينكه مراد از «وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ» اميرالمؤمنين عليه السلاماست. (١١/٢٤٢ ـ ٢٤٣) ـ مراد از «اهل ذكر» [١] در قرآن، اهل بيت است. (١٢/٤٣) ـ بيان روايت در مورد اينكه مراد از «ذى القربى» [٢] اهل بيت رسول است. (١٢/٨٤) ـ تأويل آيات ابتداى سوره اسرا به زمان ظهور حضرت مهدى عليه السلام. (١٢/١٦٤) ـ ذكر روايت در مقام و منزلت اميرالمؤمنين و حسنين عليهم السلام (١٢/٢٢٧ ـ ٢٢٨) ـ ذكر روايت در مورد شفاعت اهل بيت عليهم السلام از شيعيان و مقام و منزلت محبّ ايشان. (١٢/٢٥٥ ـ ٢٥٦)

[١] نحل (١٦): آيه ٤٣.[٢] نحل (١٦): آيه ٩٠.