اين موارد، فهرست وار از اين قرار است: ـ در ذيل آيه «إهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ» اقوال و رواياتى بيان شده است كه مراد از صراط مستقيم، اهل بيت عليهم السلام است (ج ١، ص ٨٥ ـ ٨٨). ـ در ذيل آيه سوم بقره، مراد از «غيب» حضرت مهدى عليه السلام دانسته شده است.(١/١٠٤) ـ در ذيل آيه ٥ بقره با ذكر روايتى، على عليه السلام و شيعيان او فائز و رستگار دانسته شده اند.(١/١١١). ـ بيان داستان به خاكسپارى فاطمه بنت اسد و تأكيد بر سؤال از ولايت و امامت اميرالمؤمنين عليه السلام.(١/١٨٧ ـ ١٨٨). ـ حكايت ابوالاسود دئلى در مناقب اهل بيت عليهم السلام. (٢/١٧) ـ بيان مناقب امير المؤمنين عليه السلام به صورت شأن نزول آيه ٧٦ بقره. (٢/٢١) ـ برخورد امير المؤمنين در قصّه مجازات يهود، ذيل آيه ٨٥ بقره.(٢/٤٤) ـ سخنى در باب مناقب امير المؤمنين و نگاه امام على عليه السلام به مرگ. (٢/٥٩ ـ ٦٠) ـ بيان سخن ابن عباس در مورد امير المؤمنين و اينكه مصداق اصلى «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا» حضرت على عليه السلام است. (٢/٩٣) ـ تأويل آيه ٥٤ نسا به امير المؤمنين عليه السلام و اينكه آن حضرت محسود حاسدان است. (٢/١٠٨) ـ اختصاص آيه «وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُمْ أُمَّةً وَسَطاً» [١] به أئمه معصوم عليهم السلام. (٢/١٩٨) ـ بيان حكايتى در مقام و منزلت امير المؤمنين عليه السلام. (٢/٢٠٠)

[١] بقره (٢): آيه ١٤٤.