«قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمَالاً» [١] ؛ بگو: آيا شما را از زيانكارترين مردم آگاه گردانم؟ «سلمة بن كهيل روايت كرد كه عبداللّه بن الكوا اميرالمؤمنين على را از اين آيت پرسيد، گفت: مراد اهل حروراء اند؛ يعنى خارجيان. آن گه گفت: اَنت و اصحابك منهم؛ تو و اصحاب تو از ايشانى». [٢] و نيز در تفسير آيه: «الَّذِينَ يَنقُضُونَ عَهْدَ اللّه ِ مِنْ بَعْدِ مِيثَاقِهِ» [٣] ؛ «همانانى كه پيمان خدا را پس از بستن آن مى شكنند»، آمده است: «بيشتر مفسران بر آن اند كه مراد به اين آيت، خارجيان اند كه بغى كنند و بر امام عدل بيرون آيند و آن، آنان اند كه رسول عليه السلام با على عليه السلام گفت: يا على انك ستقاتل الناكثين و القاسطين و المارقين». [٤]

٢٧. امامت و ولايت على

تعداد زيادى از آيات قرآن به مسئله امامت و ولايت حضرت على عليه السلام مى پردازد، از جمله: اين آيه به شايستگى امام عليه السلام به امامت اشاره مى كند: «النَّبِىُّ أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَأَزْوَاجُهُ أُمَّهَاتُهُمْ وَأُوْلُو الْأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَى بِبَعْضٍ فِي كِتَابِ اللّه ِ» [٥] ؛ پيامبر به مؤمنان از خودشان سزاوارتر (نزديك تر) است، همسرانش،

[١] كهف (١٨): آيه ١٠٣.[٢] روض الجنان، ج ١٣، ص ٤٥.[٣] بقره (٢): آيه ٢٧.[٤] روض الجنان، ج ١١، ص ٢١٧.[٥] احزاب (٣٣): آيه ٦.