مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ٣٠٩

نيز در تفسير آيه: «أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللّه ِ وَأُوْلَئِكَ هُمْ الْفَائِزُونَ» [١] ؛ نزد خدا مقامى هرچه والاتر دارند واينان همان رستگاران اند، آمده است: «جابر بن عبداللّه انصارى روايت كرد و خبر او كه رسول عليه السلام گفت: على و شيعته هم الفائزون؛ على و شيعه او فايزان و ظفر يافتگان باشند. نبينى كه آن سيد را عليه السلامچون ضربت زدند، اول كلمه از او اين شنيدند كه گفت: فزت و رب الكعبه» [٢] .

١١. على ياريگر پيامبر

«هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنِينَ» [٣] ؛ همو بود كه تو را با يارى خود و مؤمنان نيرومند گردانيد. «در تفسير اهل البيت عليهم السلام آمد كه: مراد به آيت، اميرالمؤمنين على عليه السلام است و ظواهر اخبار و سير شاهد اين قول است؛ براى آنكه مستفاد آيت نصرت است و آن نصرت كه بعد تأييد اللّه تعالى، رسول را و دين خداى را از اميرالمؤمنين بود از كس نبود و بديع نبود كه آيت خاص باشد به او». [٤]

١٢. على مقدم بر تمام صحابه

«لاَ يَسْتَوِي مِنْكُمْ مَنْ أَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَقَاتَلَ...» [٥] ؛ كسانى از شما كه پيش از فتح (مكه) انفاق و جهاد كرده اند، (با ديگران) يكسان نيستند. «خداى تعالى رفع تسويه كرد ميان آنان كه پيش از فتح مكه و يا حديبيه نفقه و قتال كردند و اين به دو خصلت باز بسته است: يكى سخاوت و يكى شجاعت، و