مجموعه مقالات كنگره شيخ ابوالفتوح رازي - جمعي از فضلا و نويسندگان - الصفحة ١٩٧

برو على را بخوان و حسن و حسين را. او برفت و ايشان را بخواند و ايشان با رسول عليه السلاماز آن طعام بخوردند و رسول عليه السلام بر سر گليمى خيبرى نشسته بود و آن گليم برگرفت و بر ايشان افكند و دست برداشت و گفت: اللهم إنّ لكلِّ نبيّ اهل البيت و هؤلاء أهل بيتي فأذهب الرّجس عنهم و طهّرهم تطهيرا؛ بار خدايا! هر پيغمبرى را اهل بيتى بوده اند و اينان اهل بيت من اند؛ رجس از ايشان ببر و پاك كن ايشان را پاك كردنى . در حال جبرئيل آمد و اين آيت آورد: «إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا» . أمّ سلمه گفت: من گفتم يا رسول اللّه ! من هم با شماام. گفت: إنّك على خير؛ تو با خيرى و ليكن اهل بيت من اينان اند». [١] سپس ابوالفتوح روايات ديگرى را در مورد اين آيه شريف و شأن نزول آن بيان مى كند. [٢]

٢. آيه سابقون

ابوالفتوح رازى در تفسير آيه يازده سوره واقعه: «وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ» گويد: «چون نيك انديشه كنى آن كس كه جامع بود سبق را در اين همه خصال، جز اميرالمؤمنين عليه السلام نبود. اما سبق اسلام ... او اول كس بود...». [٣]

٣. آيه مَوَدَّت

او در تفسير آيه ٢٣ سوره شورا: «قُل لاَّ أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبَى» گويد: «عبداللّه عباس و سعيد جُبَير و عمروبن شعيب و ابوجعفر و ابوعبداللّه گفتند: معنى آن است كه من از شما هيچ مزد، طمع نمى دارم، الاّ آنكه اهل البيت و خويشان مرا دوست داريد....