الذريعة إلى حافظ الشريعة - رفيع الدين محمد الجيلاني - الصفحة ٣٨٥ - باب المؤمن وعلاماته

جمله عالم بتو بينم عيان‌* * * و زتو در عالم نمى‌يابم نشان‌

هر كسى از تو نشانى داد باز* * * خود نشانت نيست، اى داناى راز

من چه گويم چون نيائى در صفت‌* * * چون كنم چون من ندانم معرفت‌

واصفان را وصف او در خورد نيست‌* * * لايق هر مرد و هر نامرد نيست‌

عجز از آن همشير شد با معرفت‌* * * كو نه در شرح آيد و نه در صفت‌

هر چه او موصوف شد آن كى بُوَد* * * با منت اين گفتن آسان كى بُوَد

آن مگو چون در اشارت نايد او* * * دم مزن چون در عبارت نايد او

نه اشارت مى‌پذيرد نه بيان‌* * * نه كسى زو علم دارد نه نشان‌

گر تو اى دل طالبى در راه او* * * مينگر از پيش و پس آگاه رو

سالكان را بين به درگاه آمده‌* * * جمله پشت تا پشت همراه آمده‌

قسم خلق از وى خيالى بيش نيست‌* * * زو خبر دادن محالى بيش نيست‌

گر به غايت نيك و گر بد گفته‌اند* * * هر چه زو گفتند از خود گفته‌اند

برتر از علم است بيرون از نشان‌* * * ز آنكه در قدسىِّ خود او بى نشان‌

صد هزاران بار از جان برتر است‌* * * هر چه خواهم گفت او زان برتر است‌

عقل در سوداى او حيران بماند* * * جان ز عجز انگشتْ در دندان بماند

زو نشان جز بى نشانى كس نيافت‌* * * چاره‌اى جز جانفشانى كس نيافت‌

ذرّه ذرّه در دو گيتى وهم توست‌* * * هر چه دانى از خدا آن فهم توست‌

تو بدو بشناس او را نه به خود* * * راه از و خيزد بدو، نه از خرد

عقل را بر گنج وصلش راه نيست‌* * * جان پاك آن جايگه آگاه نيست‌

چيست جان در راه او سرگشته‌اى‌* * * دل جگر خوارى به خون آغشته‌اى‌

تو مكن چندين قياس اى حق شناس‌* * * ز آنكه نايد كار بى‌چون در قياس‌

در جلالش عقل و جان فرتوت شد* * * عقل حيران گشت و جان مبهوت شد

چون نبرد از انبيا و از رسل‌* * * هيچ‌كس يك جزء پى از كلّ كلّ‌

جمله عاجز روى بر خاك آمدند* * * در خطاب «ما عرفناك» آمدند

من كه باشم تا زنم لاف از شناخت‌* * * آن شناخت او را كه جز او ناشناخت‌