الذريعة إلى حافظ الشريعة - رفيع الدين محمد الجيلاني - الصفحة ٣٨٦ - باب المؤمن وعلاماته

من ندانم چاره جز بيچارگى‌* * * كشته حيرت شدم يكبارگى‌

اى خرد در راه تو طفل بشير* * * گم شده در جستجويت عقل پير

نه تو در علم آيى و نه در بيان‌* * * نه زيان و سودت از سود و زيان‌

نه ز سودى هرگزت سودى رسد* * * نه ز فرعونت زيان بودى رسد

اى خدايا بى‌نهايت جز تو كيست‌* * * چون توئى بيحدّ و غايت جز تو كيست‌

در چنان ذاتى منْ ابله كى رسم‌* * * ور رسم ذاتى منزّه كى رسم‌

يا اله العالمين فرياد رس‌* * * دست بر سر مانده‌ام همچون مگس‌

چشم من گر مى‌نگريد آشكار* * * جان نهان ميگريد از شوق تو زار

پادشاها دل به خون آغشته‌ام‌* * * پاى تا سر چون فلك سرگشته‌ام‌

گفته من با شما امروز و شب‌* * * يك نفس فارغ مباشيد از طلب‌

چون چنين با يكدگر همسايه‌ايم‌* * * تو چو خورشيدى وما چون سايه‌ايم‌

چه شود اى معطى بى مايگان‌* * * كر نگه دارى حق همسايگان‌

با دل پر درد و جانى بى‌دريغ‌* * * ز اشتياقت اشك مى‌ريزم چو ميغ‌

رهبرم شو ز انكه گمراه آمدم‌* * * دولتم ده گر چه بيگاه آمدم‌

هر كه در كوى تو دولت يار شد* * * در تو گم گشت و ز خود بيزار شد

نيستم نوميد و هستم بى‌قرار* * * بو كه در گيرد يكى از صد هزار

اى گنه آمرز عذرآموز من‌* * * سوختم رحمى نما بر سوز من‌

من زغفلت صد گنه را كرده ساز* * * تو عوض صد گونه رحمت داده باز

عفو كن دون همّتيهاى مرا* * * محو كن بى حرمتيهاى مرا

مبتلاى خويش و حيران توام‌* * * گر بد و گر نيك، هم زان توام‌

گر تو خوانى نا كسى خويشم دمى‌* * * هيچكس در گرد من نَرْسَد همى‌

من كه باشم تا كسى باشم تو را* * * اين بسم گر نا كسى باشم تو را

كى توانم گفت هندوى توام‌* * * هندوى خاك سگ كوى توام‌

اى ز فضلت نا شده نوميد كس‌* * * حلقه داغ توام جاويد بس‌

هر كه را خوش نيست دل در درد تو* * * خوش مبادش ز آنكه نَبْوَد مرد تو