الذريعة إلى حافظ الشريعة - رفيع الدين محمد الجيلاني - الصفحة ٣٩٣ - باب المؤمن وعلاماته

گرچه بسيار ديده‌اى تاليف‌* * * هيچ ديدى بدين صفت تصنيف‌

اين كتابى كه گفته‌ام درپند* * * چون رخ حور دلبر و دلبند

انس دل‌هاى عارفان بسخن‌* * * تازه و با مزه نه بى سر و بُن‌

عاقلان را غذاى جان باشد* * * عارفان را به از روان باشد

گرچه هستم اسير هر نا اهل‌* * * چشم دارم كه كار گردد سهل‌

من چگويم تو خود نكو دانى‌* * * كه نكردم خجل چو برخوانى‌

شادمان مصطفى و يارانش‌* * * آنكه هستند دوستدارانش‌

چار يار گزيده اهل ثنا* * * بر تن و جانشان ز بنده دعا

مرتضى و بتول و دو پسرش‌* * * آنكه سوگند من بود به سرش‌

مر مرا مدح مصطفى است غذا* * * جان من بنده جانش به فدا

آل او را به جان خريدارم‌* * * وز بدى‌خواه آل بيزارم‌

تو كه بر دين و شرع برهانى‌* * * به سر تو كه جمله بر خوانى‌

دوستدار رسول و آل ويم‌* * * ز آنكه پيوسته در نوال ويم‌

كربدست اين عقيده ومذهب‌* * * هم برين بد بداريم يا رب‌

من ز بهر خود اين گزيدستم‌* * * كاندرين ره نجات ديدستم‌

تو چه گويى، بيا و فتوا كن‌* * * نيست در فتوِيت مجال سخن‌

گفتم اين و برت فرستادم‌* * * در گنج علوم بگشادم‌

گر تو را اين سخن پسندآيد* * * جان من ايمن از گزند آيد

ور پسند تو نايد اين گفتار* * * خود نديدى به جمله باد انكار

منتظر مانده‌ام درين اندوه‌* * * وز غم روزگار بر دل كوه‌

اين سخن را مطالعت فرماى‌* * * نيك ديدار و خوب باز نماى‌

جاهلان جمله ناپسند كنند* * * وز سر جهل ريشخند كنند

آنكه باشد سخن‌شناس و حكيم‌* * * همچو قرآن ورا نهد تعظيم‌

خالق غيب‌دان گواه منست‌* * * كين همه شاه راه، راه منست‌