جمله امورى است كه خداوند متعال دانش آنها را ويژه خود گردانيده چنان كه فرموده است: «إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ [١]» و نيز «وَ ما تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ‌ [٢]» هر چند پيامبر خدا (ص) كيفيّت شهادتش را مجملا به او خبر داده بود چنان كه از آن حضرت نقل شده كه به امير المؤمنين (ع) فرموده است: ضربت بر اين (اشاره به سر آن حضرت فرمود) وارد خواهد شد و از آن، اين (اشاره به محاسن آن حضرت فرمود) خضاب خواهد گشت، همچنين از پيامبر اكرم (ص) روايت است كه به آن حضرت فرمود: آيا مى‌دانى شقى‌ترين پيشينيان كيست؟ عرض كرد: آرى آن كه ناقه را پى كرد، فرمود: شقى‌ترين پسينيان را مى‌دانى كى خواهد بود؟ عرض كرد: نه، فرمود: كسى كه به اين جا (اشاره به سر حضرت) ضربت مى‌زند، و اين (اشاره به محاسن حضرت) را از آن خضاب مى‌كند.

امّا بررسى و پيگيرى آن حضرت در اين باره، مربوط است به وقت و مكان و قرائن مشخّصه آن به تفصيل، كه ممكن است اين بررسى از طريق پرسش از پيامبر گرامى (ص) در دوران زندگى آن بزرگوار باشد، و رسول اكرم (ص) تفصيل اين واقعه را از او پنهان داشته است، يا اين كه براى دريافت اين مطلب، احوال آن حضرت را در ديگر اوقاتى كه با مردم بوده مورد فحص و دقّت قرار داده است، امّا خداوند همواره اين امر را پوشيده و مكتوم داشته است، از اين رو فرموده است: چه دور است دانستن اين امر، كه آن در خزانه علم خداوند نهفته است.

پس از اين امام (ع) وصيّت خويش را آغاز، و آن را به ترتيب الأهمّ فالأهمّ بيان مى‌فرمايد، سفارش نخست آن حضرت در باره اخلاص عمل براى خداوند است، كه بايد با روگردانيدن از هر چه جز اوست عمل را براى او خالص گردانيد، و اين مستلزم مواظبت بر اجراى اوامر و نواهى بارى تعالى و ديگر چيزهايى است كه قرآن كريم بدانها ناطق است، سپس بر لزوم پيروى از سنّت محمّد (ص) و اين‌

[١] سوره لقمان (٣١) آيه (٣٤) يعنى: همانا آگاهى به زمان بر پا شدن رستاخيز، نزد خداوند است.

[٢] سوره لقمان (٣١) آيه (٣٤) يعنى: و هيچ كس نمى‌داند كه در كدام سرزمين مى‌ميرد.