ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٧٧٩ - فرموده است و إن عذلوا كشفوا
(٤٧١٦٠- ٤٧١٥٢)
فرموده است: إلى كلّ قلب شفيع.
يعنى: از ويژگيهاى منافق اين است كه در هر دلى به گونهاى راهى خاصّ او پيدا كند، و براى نفوذ در وى وسيلهاى جداگانه فراهم سازد، تا خود را دوست همگان حتّى دشمنان قلمداد كند، و بدين طريق بتواند فتنه به راه اندازد و شور و شرّ به پا سازد، و در واقع او دوست همگان نيست بلكه دشمن همگى است، همچنين جمله لكلّ شجو دموع كنايه از اين است كه براى دست يافتن به مقاصد و اغراض خود در برابر گريه و اندوه ديگران، به دروغ اظهار غمگينى مىكنند و اشك مىريزند در حالى كه آنان دشمن غمديدگانند.
(٤٧١٦٥- ٤٧١٦١)
فرموده است: يتقارضون الثّناء و يتراقبون الجزاء.
يعنى: هر يك از آنها همكار خود را مىستايد تا او نيز به ستايش وى اقدام كند و در برابر كار خود از او انتظار پاداش دارد.
(٤٧١٦٨- ٤٧١٦٦)
فرموده است: إن سألوا ألحفوا.
يعنى: اگر از كسى درخواستى داشته باشند براى اين كه او درخواست آنها را انجام دهد اصرار مىورزند و پافشارى مىكنند، و اين از صفات زشت به شمار آمده چنان كه حقّ تعالى فرموده است: «لِلْفُقَراءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي» [١].
(٤٧٢٠١- ٤٧١٦٩)
فرموده است: و إن عذلوا كشفوا.
يعنى اگر كسى را سرزنش كنند عيبهاى او را آشكار و از اين طريق او را شرمنده و سرافكنده مىسازند و بسا اين كه عيبهاى او را در حضور كسى به او مىگويند كه دوست نمىدارد وى در جريان آنها قرار گيرد، و اينها از آن ناصحان خير انديش نيستند كه در هنگام عتاب و بازخواست پرده از گناه انسان بر ندارند و به كنايهاى لطيف و سر بسته اكتفا كنند، و إن حكموا أسرفوا يعنى اگر يكى از آنها حكمرانى و فرمانروايى يابد در بيدادگرى و شكمخوارگى زياده روى مىكند، و در
[١] سوره بقره (٢) آيه (٢٧٣) يعنى: با اصرار از مردم چيزى نمىخواهند.