ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ٣٠٨ - فرموده است فأقبلتم تا فجذبتموها
حضرت شكستهاند اعتراض و استدلال كرده است.
(٢٧٧٨٣- ٢٧٧٦٧)
فرموده است: فأقبلتم ... تا فجذبتموها.
اين جملات به منزله صغراى شكل اوّل قياس ضمير است، و خلاصهاش اين است كه شما براى بيعت با من كوشيديد تا اين كه ناگزير با شما بيعت كردم و ميثاق شما را پذيرفتم، كبراى قياس كه در تقدير است اين است كه «هر كس به اندازه شما در راه اين مقصود بكوشد بر او لازم است كه به عهد خود وفا كند و بر پيمان خود استوار باشد» صغراى اين قضيّه مورد ترديد آنها نيست، و براى صدق كبراى آن، كتاب خداوند دليل و حجّت است كه فرموده است: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَوْفُوا بِالْعُقُودِ [١]» و «أَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذا عاهَدْتُمْ [٢]». امام (ع) هجوم آنان را براى عقد بيعت با آن حضرت به هجوم شتران پير به سوى بچّههايشان، تشبيه فرموده است، وجه مشابهت، شدّت شتاب و ميل زياد مردم در بيعت با آن بزرگوار براى خلافت بوده است، و اين كه آنان را به ماده شتران كهنسال تشبيه فرموده، براى اين است كه شتران پير به بچّههايشان مهربانترند، واژه البيعة بنا بر قاعده اغراء منصوب شده و تكرار آن بنا بر همين قاعده نحوى است، فايدهاش تأكيد در تشويق، و دالّ بر اين است كه گوينده در باره آنچه سفارش مىكند اهتمام و توجّه زياد دارد، برخى از شارحان گفتهاند فايده تكرار چيزى كه مورد اغراء و تشويق است، اين است كه گفتن آن در مرتبه اوّل دلالت بر سفارش انجام دادن آن در زمان حال دارد، و تكرار آن عمل به آن چيز را، در زمان آينده نيز سفارش مىكند، بنا بر اين معناى البيعة البيعة اين است كه هم اكنون و نيز در آينده بيعت را پذيرا باش و گفتهاند، در آن جا كه امام (ع) فرموده است أللّه أللّه يعنى هم در حال و هم در آينده از خدا بترسيد و از نافرمانى او بپرهيزيد، ولى الفاظ، هيچ گونه دلالتى بر آنچه آنها گفتهاند ندارد.
[١] سوره مائده (٥) آيه (١) يعنى: اى كسانى كه ايمان آوردهايد به عهد و پيمانهاى خود وفا كنيد.
[٢] سوره نحل (١٦) آيه (٩١) يعنى: اگر عهد و پيمانى بستيد به آن وفا كنيد.