ترجمه شرح نهج البلاغه - ابن ميثم بحرانى ت محمدى مقدم و نوايى - الصفحة ١٩٥ - فرموده است تكرمون بالله على عباده
را عذر خود در خوددارى از انفاق مال قرار مىدهند، همچنين كسى كه نسبت به حفظ جان خود حريص است، و آن را در راه خدا به خطر نمىاندازد بدين سبب است كه از مرگ بيمناك است، و هيچ چيزى را در زندگى با جان برابر نمىشمارد، و عوضى براى آن سراغ ندارد، ليكن اگر بخيل گمان خود را به خدا نيكو كند و بداند كه آنچه انفاق مىكند در راه كسى است كه آن مال را روزى او ساخته، عذر او بر طرف و بخل او زايل مىشود، زيرا يقين مىكند كه خداوند عوض بهتر و بيشتر به او خواهد داد، و خدا به مال وى سزاوارتر از خود اوست، زيرا برده و مملوك با داراييش همه به آقايش تعلّق دارد، همچنين كسى كه بر حفظ جان خود حريص است و از اين كه در راه خدا آن را به خطر اندازد بخل مىورزد، هنگامى كه بداند كسى كه از وى مىخواهد جانش را در راهش نثار كند سزاوارتر از او به جان اوست، و قادر است او را به آنچه بهتر از اين زندگى ناپايدار دنياست برساند، مانع روحى او بر طرف مىشود، و با از ميان رفتن آنچه عذر خود مىپندارند و زايل شدن انگيزه آنها در بخل ورزى نسبت به مال و جان، بذل اينها در راه خدا براى او آسان مىشود.
(٢٤٤٠٧- ٢٤٣٨٧)
فرموده است: تكرمون باللّه على عباده.
يعنى: چون خود را اهل طاعت و بندگى خدا مىشماريد، مىباليد و بر ديگران فخر و اظهار برترى مىكنيد، در حالى كه با انجام اوامر او حرمتش را پاس نمىداريد، و با گراميداشت بندگانش سفارش فرستادگان او را اجابت نمىكنيد، و با بذل اندكى از آنچه خداوند روزى شما گردانيده، بينوايان و تهيدستان را مورد توجّه خود قرار نمىدهيد. سپس به آنان تذكّر مىدهد، از اين كه در جاى گذشتگان منزل كردهاند عبرت گيرند، و از اين كه از نزديكترين برادران خود جدا شدهاند پند بياموزند، و اين تذكّر براى اين است كه بيدار شوند و توجّه كنند كه آنان نيز به گذشتگان خواهند پيوست و از بازماندگان خواهند بريد، جمله ... أوصل