جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٩٩ - غزل ١١٩ دل من در هواى روى فرخ

بخواهد بگويد: معشوقا! مشك تاتارى، تا زمانى مى توانست برايم خود نمايى در عطر داشته باشد كه مشام جانم از ملكوت كثرات بوى تو را استشمام نكرده بود و جلوه هايت را نديده بودم و چون در گذشته مشاهده‌ات نمودم؛ ديگر جمال مظاهر نزد من جلوه اى نداشت. كنايه از اينكه: مرا ديگر بار به حقيقت خود و مظاهرت با ديدارت آشنا فرما، تا آنان از من دلربايى نكنند؛ لذا در بيت بعد مى گويد:

كنايه از اينكه: دلبرا! هر كسى را مى بينم توجّه به غير تو دارد، امّا منى كه در گذشته به مشاهده‌ات نايل گرديدم، كجا مى توانم جز جنابت را مورد عنايت قرار دهم؟

من غلام خاطر آنم كه چون او را با مظاهرش مشاهده نمود، به غير از او عنايتى نداشت؛ كه:

٩٠٦

«إلِهى! مَنْ ذَا الَّذى ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِكَ، فَرامَ مِنْكَ بَدَلًا؟! وَمَنْ ذا الَّذى أنسَ بِقُربِكَ، فَابْتَغى‌ عَنْكَ حَوَلًا؟!»

[١]: (با الها! كيست كه شيرينى محبّت تو را چشيد و جز تو را خواست؟! و كيست كه با مقام قرب تو انس گرفت و از تو روى گردان شد؟!.).

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.