جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٩٨ - غزل ١١٩ دل من در هواى روى فرخ

فَحَصَلَ أسيراً فى قَبْضَتِكَ»

[١]: (معبودا! ما را از آنان كه عقلشان به ياد تو فريفته و سرگشته، و دلشان از رانده شدن به سويت پر كشيده، پس انگيزه‌هاى محبّتت آنان را فرا گرفته، و در نتيجه گرفتار و اسير پنجه [جلال‌] تو گرديده اند قرارده.).

و ممكن است مرا از «ساقى»، استاد باشد و بخواهد بگويد: اى استاد طريق! به ياد جمال دلربا و چشمان مست يار، از آن شراب ارغوانى و نفحات و عنايتهايى كه دوست به تو نموده، به من نيز عنايت فرما، تا از توجّه به عالم طبيعت آزاد گردم.

به گفته خواجه در جايى:

كنايه از اينكه: محبوبا! از غم هجرانت قامتم خميده گشت، و هنوز از شراب تجلّياتت ننوشيدم، بخواهد بگويد:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١١٢. احتمال دارد كه در نسخه اصل كه بحار الانوار از آن نقل نموده، به جاى« مِنْ سَوْقِهِ إلَيْكَ» عبارتِ« مِنْ شَوْقِهِ إلَيْكَ» باشد كه در اين صورت معنى اين مى شود: و دلهايشان از شوق و ميل شديد به تو پر كشيده.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣، ص ٤٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٨، ص ٣٢٨.