جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٩٧ - غزل ١١٩ دل من در هواى روى فرخ
ببينند، چون بيد لرزه به اندامشان افتد و در برابر او خاضع و خاكسار خواهند بود؛ كه:
٩٠٣
«يا مَنْ ألْبَسَ أوْلِيائَهُ مَلا بِسَ هَيْبَتِهِ! فَقامُوا بَيْنَ يَدَيْهِ مُسْتَغْفِرينَ»
[١]: (اى خدايى كه جامههاى بيم و هراس [از عظمت] خويش را به دوستانت پوشانيدى، پس در پيشگاهت به آمرزش خواهى ايستادند.) بخواهد با اين بيان بگويد:
|
بيا كه مى شنوم بوىِ جان از آن عارض |
كه يافتم دلِ خود را نشان از آن عارض |
|
|
به گِل بمانده قدِ سَرْوِ ناز از آن قامت |
خَجِل شده است گُلِ گُلستانِ از آن عارض |
|
|
معانى اى كه ز حوران، بشرح مى گويند |
ز حُسن و لُطف بپرس اين بيان از آن عارض |
|
|
زِ مِهرِ روى تو خورشيد گشته غَرْقِ عَرَق |
نَزار مانده مَهِ آسمان از آن عارض[٢] |
|
لذا مى گويد:
|
بده ساقى! شرابِ ارغوانى |
به يادِ نرگسِ جادوىِ فرّخ |
|
محبوبا! بيا و به ياد آن چشمان و جمال مست و دلربايت عنايتى فرما، و از آن شراب دو آتشه تجلّياتت عطايم كن، تا بكلّى از خود برهم، بخواهد بگويد:
٩٠٤
«أسْأَلُكَ بِسُبُحاتِ وَجْهِكَ وَبِأنْوارِ قُدْسِكَ، وَأبْتَهِلُ إلَيْكَ بِعَواطِفِ رَحْمَتِكَ وَلَطائِفِ بِرّكَ، أنْ تُحَقّقُ ظَنّى بُما اؤمّلُهُ مِنْ جَزيلِ إكرامِكَ وَجَميلِ، إنْعامِكَ، فِى الْقُربى مِنْكَ وَالزُّلْفى لَدَيكَ وَالتَّمَتُّعِ بِالنّظَرِ إلَيْكَ»
[٣]: (به انوار [و يا عظمت] روى [و اسماء و صفات] و به انوار [مقام ذات] پاك و مقدّست از تو درخواست نموده، و به عواطف مهربانى و لطائف احسانت تضرّع و التماس مى نمايم، كه گمان مرا به آنچه از بخشش فراوان و انعام نيكويت، در قرب به تو و نزديكى و منزلت يافتن در نزدت و بهره مندى از مشاهدهات آرزومندم، تحقّق بخشى.).
٩٠٥
«إلهى! إجْعَلْنا مِمَّنْ هامَ بِذِكْرِكَ لُبُّهُ، وَطارَ مِنْ سَوْقِهِ إلَيْكَ قَلْبُهُ، فَاحْتَوَتْهُ عَلَيْهِ دَواعى مَحَبّتكَ،
[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.
[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٥٤، ص ٢٦٧.
[٣] -