جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٨١ - غزل ١١٧ اگر به مذهب تو، خون عاشق است مباح

بخوانى‌ام، و مصلحت انديشى و قدس و تقواى خشك و توبه از عشق معشوق و ذكر و مراقبه جمال او را از من تمنّا داشته باشى، زيرا:

و كجا مى توان از عاشقِ بى‌پروا و ديوانه مصلحت بينى را تمنّا نمود، و خواست كه از معشوق خود، به جهت اينكه ديگران او را متّهم نكنند، دورى گزينند؟!.

در جايى مى گويد:

آرى، خداوند بشر را مظهر تمامى تجلّيات جمالى و جلالى و اسماء و صفات خود قرار داده، كه: «وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها»[٤]: (و همه نامهاى خود را به آدم [٧‌] آموخت.)، به گونه اى كه مى تواند با مجاهدات و بندگى خالصانه، به مشاهده تمامى ظهورات حضرت دوست نايل آيد؛ كه: «وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا، لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا، وَ.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٠، ص ٢٥٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥، ص ٤١.

[٣] - در حالى كه ما شراب و نوشيدنى ويژه و همچنين قَدَحها و كاسه‌هاى بزرگ را سر مى كشيم.

[٤] - بقره: ٣١.