جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٧ - غزل ١١١ مير من! خوش مى روى، كاندر سرا پا ميرمت

خود فرما، تا در پيش چشم و جمال جذّاب و زيبايت جان بسپارم. بخواهد بگويد:

٩٤٠

«وَامْنُنْ بِالنَّظَرِ إلَيْكَ عَلَىَّ، وَانْظُرْ بِعَيْنِ الْوُدِّ وَالْعَطْفِ إلَىَّ، وَلا تَصْرِفْ عَنّى وَجْهَكَ، وَاجْعَلنى مِنْ أهْلِ الإسْعادِ وَالحُظْوةِ عِنْدَكَ. يا مُجيبُ! يا أرْحَمَ الرّاحمينَ!»

[١]: (و با نظر افكندن و نگريستن به سوى ما بر ما منّت بگذار، و با چشم مهر و عطوفت و مهربانى به ما بنگر و روى از ما مگردان، و ما را از كسانى كه به سعادت و خوشبختى و قرب و منزلت در پيشگاهت مى‌رسند، قرارده. اى اجابت كننده! اى مهربانترين مهربانان!.- بگويد:

دلبرا! چون مرا به ديدارت نايل ساختى، با من گفتى: اگر درد هجرانت دادم، دواى وصالت هم بخشيدم. من به فداى درد و دوايت! به گفته خواجه در جايى:

بخواهد با اين بيان بگويد: حال كه باز به درد فراقم مبتلا ساختى، به دواى مشاهده‌ات شفا بخش. و بگويد:

٨٦٢

«إلِهى! غُلَّتى لا يُبَرّدُها إلّاوَصْلُكَ، وَلَوعَتى لا يُطُفِنُها إلّا

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٣٦، ص ٣٨٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٩، ص ٣٠٢.