جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٥ - غزل ١١١ مير من! خوش مى روى، كاندر سرا پا ميرمت

آرى، حضرت دوست، فنا و نابودى عاشق را در پيشگاهش مى طلبد، و او در اثر بستگى تمام به خود از اين امر سر باز مى زند، با آنكه مى داند تا با خويش بستگى دارد، مورد عنايت محبوب قرار نخواهد گرفت، و نمى تواند حقيقةً در طلب معشوق باشد. خواجه هم گويد: محبوبا! فرمودى كه در پيشگاه تو جان خود را فدا سازم، آه! كه چه گفته زيبا و شيرينى است، امّا عجله و شتاب چرا؟ زيرا گذشتن و دست شستن از خود امر آسانى نيست، با اين وجود من به فداى خواسته و فرمايشت شوم؛ چرا كه مى دانم زندگى جاويد من در اين فنا و نابودى‌ام مى باشد.

كنايه از اينكه: علّت هجرانم همان بستگى تامّ به عالم عنصرى‌ام مى باشد و بايد به تمام وجود به تو بازگردم، تا ديدار دايمى‌ام باشد؛ با اين همه، اين امر بى‌عنايتِ تو حاصل نخواهد شد. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان سعدى، از غزليات طيّبات.