جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٣ - غزل ٦٩ در اين زمانه، رفيقى كه خالى از خل است

خواندن غزلّيات و گفتار حكيمانه اهل كمال و يا سرودن آن، از آن جمله است. در جايى مى گويد:

اى خواجه! بدست آوردن عافيت و رسيدن به سعادت حقيقى و كمالات انسانى، سخت و مشكل است، مگر آنكه از تعلّقات و دلبستگى ها خود را آزادسازى و تجافى حاصل نمايى، و پى درپى از مشاهدات حضرت محبوب بهره‌مند گردى، و ذكر و ياد او را از نظر نيندازى. پس: «پياله گير، كه عمرِ عزيزِ، بى بَدَل است.»؛ كه:

٥٦٧

«إحْذَرُوا ضِياعَ الْأعْمارِ فيما لايَبْقى‌ لَكُمْ، فَفآئِتُها لايَعُودُ.»

[٢]: (بپرهيزيد از اينكه عمرهاى خويش را در چيزى كه براى شما باقى نمى ماند ضايع سازيد كه آنچه از عمرها از بين برود ديگر بازگشت نمى كند.- نيز:

٥٦٨

«إنَّ أنْفاسَكَ أجْزآءُ عُمْرِكَ، فَلاتُفْنِها إلّافى طاعَةٍ تُزْلِفُكَ.»

[٣]: (براستى كه نَفَسهاى تو، جزء جزء عمر توست پس آنها را جز در طاعت و عبادتى كه [به خدا] نزديكت سازد، از بين مبر.- به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٨، ص ٣٢٢.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٦.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب العمر، ص ٢٧٦.