جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣١ - غزل ١١٠ المنة لله! كه در ميكده باز است
پنهان نمودم، با دوستان هم طريق خود با اين بيانات گذشتهام آشكار نمودم؛ چرا كه آنان را محرم راز خود يافتم؛ كه:
٨٥٥
«مَنْ أسَرَّ إلى غَيْرِ ثِقَةٍ، ضَيَّعَ سِرَّهُ»
[١]: (هركس راز خويش را به غير شخص مورد اطمينان گويد راز خويش را ضايع ساخته است.- نيز:
٨٥٦
«لا تُودِعَنَّ سِرّك عِنْدَ مَنْ لا أمانَةَ لَهُ»
[٢]: (هرگز راز خويش را در نزد كسى كه امانتدار نيست به وديعه مگذار.- همچنين:
٨٥٧
«لا تُحَدّثُوا بِالْحِكْمَةِ الْجُهّالَ، فَتَظْلِمُوها، وَلا تَمْنَعُوها أهْلَها، فَتَظْلِمُوهُم»
[٣]: (حكمت را به نادانان مگوييد، كه به حكمت ظلم كردهايد؛ و از اهل آن باز مداريد كه به اهل آن ستم روا داشتهايد.)
|
در كعبه كوى تو هر آن كس كه در آيد |
از قبله ابروىِ تو، در عينِ نماز است |
|
آرى، آنان كه (چه در حال عبادت و چه غير آن) به كعبه مقصود و منزلگاه جانان راه يافتهاند، و با ديده دلشان او را مشاهده مى نمايند، همواره در نماز مى باشند، اگر چه تكليف ظاهرى خود را انجام داده باشند؛ قرآن شريف مى فرمايد: «إِنَّ الْإِنْسانَ خُلِقَ هَلُوعاً، إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعاً، وَ إِذا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعاً، إِلَّا الْمُصَلِّينَ، الَّذِينَ هُمْ عَلى صَلاتِهِمْ دائِمُونَ»[٤]: (همانا انسان بسيار بسيار بىتاب و ناشكيبا آفريده شده، هر گاه بدى بدو مى رسد، بسيار بىتاب؛ و هنگامى كه خوبى بدو مى رسد، بسيار بازدارنده و جلوگيرى كننده است مگر نمازگزارانى كه پيوسته در نمازند.- در حديث معراج آمده:
٨٥٨
«إنَّ أهْلَ الآخِرَةِ ... لا يَشْغَلُهُمْ عَنِ اللّهِ شَىْ ءٌ طَرْفَةَ عَيْنٍ»
[٥]: (همانا اهل آخرت ... هيچ چيزى به اندازه چشم بر هم زدنى آنان را از خداوند باز نمى دارد.) خواجه هم مى گويد: «در كعبه كوى.
[١] - غرر و درر موضوعى، باب السر، ص ١٥٩.
[٢] - غرر و درر موضوعى، باب السر، ص ١٥٩.
[٣] - بحار الانوار، ج ٢، ص ٦٦، روايت ٨.
[٤] - معارج: ١٩- ٢٣.
[٥] - وافى، ج ٣، باب مواعظه اللّه سبحانه، ص ٣٩.