جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٦ - غزل ٥٨٠ صبا! تو نكهت آن زلف مشكبو دارى

در بندگى بايد در جستجويم باشد؛ كه:

٣٩٠١

«ألشَّرَفُ عِنْدَ اللَّهِ سُبْحانَهُ بِحُسْنِ الأعْمالِ لابِحُسْنِ الأقْوالِ.»

[١]: (شرافت و برترى در نزد خداوند سبحان به اعمال نيكوست، نه گفته‌هاى زيبا.- نيز:

٣٩٠٢

«أنْفَعُ الذَّخآئِرِ صالِحُ الأعْمالِ.»

[٢]: (سودمندترين اندوخته‌ها، اعمال صالح و شايسته است.- همچنين:

٣٩٠٣

«بِالأعْمالِ الصّالِحاتِ تُرْفَعُ الدَّرجاتُ.»

[٣]: (تنها با اعمال شايسته، درجات [انسان‌] بالا مى رود.) گوهر عشق را نمى توان از كتاب و درس و بحث و مدرسه به دست آورد. به گفته خواجه در جايى:

و در جايى ديگر مى گويد:

[١] - غرر و درر موضوعى، باب العمل، ص ٢٧٨.

[٢] - همان

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب العمل، ص ٢٧٩.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٠، ص ٢٩٦.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٥، ص ٣٠٠.