جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١١٢ - غزل ٥٥٢ جان فداى تو كه هم جانى و هم جانانى

اى بى‌خبر! بكوش كه صاحب خبر شوى‌

تا راه بين نباشى، كى راهبر شوى‌

دست از مسِ وجود، چو مردانِ رَهْ بشوى‌

تا كيمياىِ عشق بيابىّ و زَرْ شوى‌

خواب و خورت، ز مرتبه عشق دور كرد

آن دم رسى به دوست، كه بى‌خواب و خور شوى‌[١]

راستى، حدِّ تو حافظ! نَبُوَد صحبتِ ما

بس اگر بر سر اين كوى كُنى سگ بانى‌

در طريقِ عشقبازى، امْن وآسايش خطاست‌

ريش باد آن دل! كه با دردِ تو جُويد مَرْهَمى‌

اهلِ كامِ آرزو را، سوىِ رندان راه نيست‌

رهروى بايد جهان سوزى، نه خامى بى‌غمى‌

آدمى، در عالمِ خاكى، نمى‌آيد به دست‌

عالَمى از نو ببايد ساخت، وز نو آدمى‌[٢]