جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١١١ - غزل ٥٥٢ جان فداى تو كه هم جانى و هم جانانى

لذا مى گويد:

محبوبا! آنان كه در حجاب و ظلمت فرو رفته اند نمى توانند قد و قامت و ياد تو را همواره براى خود شاداب نگهدارند. اين مشتاقان ديدارت مى باشند كه چون جلوه نمايى با اشك چشم خويش پايدار مى دارندت. پس: «واجب آن است كه بر ديده ما بنشانى.» با اين بيان بخواهد بگويد:

معشوقا! روزى خويش را (در گذشته) در دام زلف و عالم كثرت خود و يا مظاهرت با ديده دل مشاهده نمودم. پرسيدمش در زندان عالم طبيعت چگونه‌اى؟

گفت: اين دامى نيست كه از آن رنج حاصل شود، برجستگان عالم، حسرت شهود چنين منزلتى را دارند. «هر گدا را نبود مرتبه سلطانى.» اگر حسرت اين مقام را نداشته باشى چه خواهى داشت؟ در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣٢، ص ١٩١.