جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٩١ - غزل ٦٠٠ ألم يأن للأحباب أن يترحموا؟

دست از مِسِ وجود چو مردانِ رَهْ بشوى‌

تا كيمياى عشق بيابىّ و زَرْ شوى‌

گر نور عشقِ حق به دل و جانت اوفتد

باللَّه كز آفتابِ فَلَك خوبتر شوى‌

از پاى تا سرت همه نور خدا شود

در راه ذوالجلال چو بى‌پا و سر شوى‌[١]

فَيا لَيْتَ قَوْمى يَعْلَمُونَ بِما جَرى‌

عَلى مُرْتَجٍ مِنْهُمْ! فَيَعْفُوا وَيَرْحَمُوا[٢]

دى، پيرِ مِىْ فروش كه ذكرش به خير باد!

گفتا: شراب نوش و غمِ دل ببر زِياد

پر كن ز باده جام دما دم به گوشِ هوش‌

بشنو از او حكايتِ جمشيد و كِىْ قباد

بادت به دست باشد اگر دل نهى به هيچ‌

در معرضى كه تختِ سليمان رَوَد به باد

حافظ! گرت ز پندِ حكيمان ملالت است‌

كوته كنيم قصّه كه عمرت دراز باد![٣]

مى‌زنم هر نَفَس از دست فراقت فرياد

آه! اگر ناله زارم، نرساند به تو باد

چه كنم؟ گر نكنم ناله و فرياد و فغان‌

كز فراق تو چنانم كه بدانديشِ تو باد