جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٥٥ - غزل ٥٩٥ هواه خواه توام جانا! و مى دانم كه مى دانى

كنايه از اينكه: اى خواجه! مبادا كثرات عالم طبيعت با زيبا نشان دادن خود تو را فريب دهند و از ديدن ملكوتشان بازدارند و بر تو مشتبه سازند كه معشوقت مى‌باشند، و به جمال مجازى خويش از حقيقتشان بازدارند، توجّه كن تا حلقه اقبالِ ناممكن نچنبانى، و چون حضرت ابراهيم ٧، «لا أُحِبُّ الْآفِلِينَ»[٢]: (من غروب كنندگان را دوست ندارم.) گفتارت باشد. تا ملكوتشان بر تو جلوه نمايد و «إِنِّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ حَنِيفاً، وَ ما أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ»[٣]: (همانا من روى [و تمام وجود] را به سوى كسى نمودم كه آسمانها و زمين را نوآفرينى فرمود و من هرگز از مشركان نيستم) گويى، و بگويى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٩، ص ١٤٠.

[٢] - انعام: ٧٦.

[٣] - انعام: ٧٩.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٥، ص ١٥١.