جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨١ - غزل ٥٨٦ كه برد به نزد شاهان، زمن گدا پيامى؟

كه بَرَد به نزد شاهان، زمنِ گدا پيامى؟

كه به كوىِ ميفروشان، دو هزار جم به جامى‌

اگر اين شرابِ خام است اگر آن حريف پخته‌

به هزار بار بهتر زهزار پخته، خامى‌

شده‌ام خراب و بدنام و هنوز اميدوارم‌

كه به همّتِ عزيزان برسم به نيكنامى‌

تو كه كيميا فروشى نظرى به قلبِ ما كن‌

كه بضاعتى نداريم و فكنده ايم دامى‌

به كجا برم شكايت؟ به كه گويم اين حكايت‌

كه لبت حياتِ ما بود و نداشتى دوامى؟

عجب از وفاى جانان كه تفقّدى نفرمود

نه به نامه و پيامى، نه به پرسش و سلامى‌

برويد پارسايان! كه نمانْد پارسايى‌

مِىِ ناب دركشيديم و نمانْد ننگ و نامى‌

ز رَهْ‌ام ميفكن اى شيخ! به دانه‌هاى تسبيح‌

كه چو مرغْ زيرك افتد، نَفُتَد به هيچ دامى‌

سَرِ خدمتِ تو دارم، بخرم، به هيچ مفروش‌

كه چو بنده كمتر افتد به مباركى غلامى‌

بگشاى تيرِ مژگان و بريز خونِ حافظ

كه چنان كشنده اى را نكِشد كس انتقامى‌