جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦٨ - غزل ٥٨٤ كتبت قصة شوقى ومدمعى باكى

غريب حادثه اى است ...» بخواهد با اين بيان بگويد:

كنايه از اينكه: معشوقا! چگونه عاشق مى تواند در مقابل خواسته معشوقش تسليم نباشد و دست و پاى بى‌جا بزند، و حال آنكه عنصر خاكى‌اش را بر فطرت محبّت خود آفريده اى و تعليم اسمائش نموده اى و «وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي»[٢]: (و از روح خويش در او دميدم.) اش فرموده‌اى؟! بخواهد بگويد:

و ممكن است بخواهد بگويد: عزيزا! اين تويى كه با همه مظاهرت مى باشى و هر جمال و كمال كه دارند به تو دارند و از خود هيچ ندارند، چگونه مى توان در مقابل خواسته هايت اراده اى داشته باشيم و چون قصد كُشتنمان بنمايى، دست و پا زنيم و راضى نباشيم؟! بخواهد بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤١٠، ص ٣٠٣.

[٢] - ص: ٧٢.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٠، ص ٣٣٦.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩٦، ص ٣٥٩.