جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦٧ - غزل ٥٨٤ كتبت قصة شوقى ومدمعى باكى

آرى، عاشق بايد در كوى معشوق حقيقى در جان سپردن بى‌مهابا باشد و معشوق هم عاشقى خودباخته مى خواهد تا چون به كشتن و فانى ساختنش اقدام فرمود، دست و پا نزند و آرامش نشان دهد و اگر چنين نباشد حضرتش وى را مورد عنايت قرار نمى دهد و شاكى هم خواهد بود.

خواجه با اين بيان مى خواهد بگويد: حضرت محبوب چون با ابتلائات مى‌خواهد مرا از من بگيرد و به نيستى‌ام دست زند ناچار، دست و پا مى زنم و ناآرامى نشان مى دهم لذا از من گله مى نمايد كه تو چه عاشقى مى باشى و بايد هم شكايت نمايد؛ زيرا:

و نيز:

لذا مى گويد:

دلبرا! چنانچه شكايت از عاشقى كه در زير شمشيرت دست و پا زند نمايى، بجاست و آن عيب از تو نمى باشد، مرا نسزد كه بگويم: «عجيب واقعه اىّ و.

[١] - من در حال كُشته شدن بى‌قرار گشته و دست و پا مى زنم، و كشنده و قاتلم‌[ از من‌] گله‌مند است.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٤، ص ١٨٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٧٧، ص ٢٨٢.