جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤٤ - غزل ٥٨٢ طفيل هستى عشقند، آدمى و پرى

طُفيلِ هستىِ عشقند، آدمىّ و پرى‌

ارادتى بنما تا سعادتى ببرى‌

چو مستعدِّ نظر نيستى، وصال مجوى‌

كه جامِ جَمْ ندهد سود، گاهِ بى‌بصرى‌

مِىِ صبوح و شكَرْ خوابِ صُبحدم تا چند؟

به عذرِ نيمشبى كوش و ناله سحرى‌

به بوى زلف و رُخَت مى روند و مى آيند

صبا به غاليه سايىّ و گل به جلوه‌گرى‌

بكوش خواجه! و از عشق بى‌نصيب مباش‌

كه بنده را نخرد كس به عيب بى‌هنرى‌

بيا و سلطنت از ما بخر به مايه حُسن‌

ازاين معامله غافل مشوكه حيف خورى‌

دعاىِ گوشه نشينان بلا بگرداند

چرا به گوشه چشمى به ما نمينگرى؟

مرا در اين ظُلمات آن كه رهنمايى داد

دعاى نيمشبى بود و گريه سحرى‌

ز هجر و وصل تو در حيرتم چه چاره كنم؟

نه در برابرِ چشمى نه غايب از نظرى‌

كلاه سرورى‌ات كَج مباد بر سَرِ حُسن!

كه زيبِ بَخْت و سزاوارِ تَخت و تاجِ سرى‌

طريق عشق، طريقى عجب خطرناك است‌

نَعُوذُ بِاللَّه اگر رَهْ به مأمنى نبرى‌

هزار جانِ مقدّس بسوخت زين غيرت‌

كه هر صباح و مسا شمعِ خلوتِ دگرى‌

چو هر خبر كه شنيدم رهى به حيرت داشت‌

از اين سپس من و رندى و وضع بيخبرى‌

ز من به حضرت آصف كه مى برد پيغام؟

كه ياد گير دو مصرع، ز من به لفظِ درى:

بيا كه وضع جهان را چنانكه مى بينم‌

گر امتحان بُكنى مِىْ خورى و غم نخورى‌

به يُمن همّتِ حافظ اميد هست كه باز

أرى‌ اسامِرُ لَيْلاىَ لَيْلَةَ الْقَمَرِ