جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٤ - غزل ٥٨٠ صبا! تو نكهت آن زلف مشكبو دارى

دل، سراپرده محبّت اوست‌

ديده، آئينهْ دارِ طلعت اوست‌

من كه سَر در نياورم به دو كَوْن‌

گردنم، زيرِ بارِ منّت اوست‌

من و دل گر فنا شويم، چه باك؟

غرض اندر ميان، سلامت اوست‌

هر گل نو كه شد چَمَن آرا

اثر رنگ و بوىِ صحبت اوست‌[١]

دم از ممالكِ خوبى چو آفتاب زدن‌

تو را سزد كه غلامانِ ماهرو دارى‌

اى روىِ ماه منظر تو، نو بهارِ حُسن‌

خال و خط تو، مركزِ لطف و مدار حُسن‌

در چشمِ پُر خُمار تو پنهان فنون سحر

در زلف بى‌قرارِ تو پيدا قرار حُسن‌

ماهى نتافت چون رُخَت از بُرجِ نيكويى‌

سروى نخاست چون قَدَت از جويبار حُسن‌

از دامِ زلف و دانه خال تو در جهان‌

يك مرغِ دل نماند، نگشته شكارِ حُسن‌[٢]

به سر كشىّ خوداى سروِ جويبار! مناز

كه گر به او رسى از شرم، سَر فرو دارى‌