جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٨ - غزل ٥٧٨ لبت مى بوسم و در مى كشم مى

محبوبا! جامِ مى تجلّيات و مشاهدات را پياپى بده و ديگر سخن از «جَمْ» و از جهان هستى، با من مگو، كه جز تو را نمى بينم و نمى خواهم، به نفحات پياپى خود ادامه بده و به شور و خروشم آر، و به خمارى‌ام مسپار، تو هم اى استاد طريق! از عنايتهايت دست مكش و وسائل ادامه ميگسارى و مشاهداتم را فراهم ساز؛ زيرا در مشاهداتى قرار گرفته‌ام كه نمى خواهم از آن جدايى بگيرم و در انسم با محبوب خللى حاصل شود؛ به گفته خواجه در جايى:

من از معشوق، آب حيات و شراب مشاهداتش را مى ستانم و مظاهر ديگر كه اقتضاى اين امر را ندارند و يا آنان كه محروم از اين معنى مى باشند، غبطه و حسرت مى‌خورند. من به جمال زيبايش سرگرمم و گُل در مقابل حُسن او از خجالت در عرق نشسته. كنايه از اينكه:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٨، ص ٢٣٢.