جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٥ - غزل ٥٧٨ لبت مى بوسم و در مى كشم مى

از اين غزل ظاهر مى شود، خواجه را وصالى دست داده و آب حيات از لب جانان گرفته، حكايت آن حال را نموده و در ضمن از سپرى شدن آن ديدار مى‌ترسيده، كه مبادا باز مبتلا به فراق گردد؛ لذا در قسمتى از ابيات تمنّاى دوام آن حال را نموده، و در قسمتى خود را به مراقبه و حفظ آن موعظت فرموده، تا نكند با غفلتى وصالش به فراق مبدّل گردد، مى‌گويد:

محبوبا! لب و مشاهده نوعى از تجلّياتت آب حياتم بخشيد، و به حيات طيّبه «فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً»[١]: (و او را به زندگانى پاكيزه زنده مى گردانيم.- فطرتِ توحيدىِ‌ «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها»[٢]: (سرشت خدايى كه مردم را بر آن آفريد.) آگاهى‌ام بخشيد، و به آرزوى ديرينه‌ام نايل ساخت. به گفته خواجه در جايى:

حال:

[١] - نحل: ٩٧.

[٢] - روم: ٣٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٨، ص ٣٥٣.