جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١١ - غزل ٥٧٧ سينه مالامال درد است، اى دريغا! مرهمى

جَزيلِ إِكْرامِكَ وَجَميلِ إنْعامِكَ، فِى القُرْبى‌ مِنْكَ وَالزُّلْفى‌ لَدَيْكَ وَالتَّمَتُّعِ بِالنَّظَرِ إلَيْكَ، وَها! أنَا مُتَعَّرِضٌ لِنَفَحاتِ رَوْحِكَ وَعَطْفِكَ، وَمُنْتَجِعٌ غَيْثَ جُودِكَ وَلُطْفِكَ.»

[١]: (به انوار [و يا عظمت‌] وجه [اسماء و صفات‌] و به انوار [ذات‌] پاك و مقدّست از تو درخواست نموده و به عواطف مهربانى و لطائف احسانت تضرّع و التماس مى نمايم كه گمان مرا به آنچه از بخشش فراوان و انعام نيكويت، در قرب به تو و نزديكى و منزلت در نزدت و بهره مندى از مشاهده‌ات آرزومندم تحقّق بخشى. وهان! اينك من به پيشواز نسيمهاى رحمت و مِهربانى‌ات آمده، و جوياى بخشش و لطف تو مى باشم.- به گفته خواجه در جايى:

خواجه در بيت گذشته و اين بيت، خود را دعوت به صبر نموده و مى گويد:

سالكى كه امن و آسايش در طريق عشقبازى با دوست را مى طلبد، از اول نبايد قدم در راه سير گذارد «ريش باد آن دل! كه با دردِ تو جويد مرهمى.» به گفته خواجه در جايى:

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨١، ص ٢٢١.

[٣] - مرهم با هاء دو چشم، طلاى نرمى است كه با آن جراحت را مداوا مى كنند و مشتقّ از« رهمة» به معناى« نرمى» است.